logo_top.png
Anna Güntner - Maturzyści
31.07.2017
grafika

Anna Güntner – Maturzyści

1962, olej na płótnie, 100x75

O AUTORCE

Anna Güntner to nieco zapomniana polska malarka. Mimo to, jej dzieła znajdują się w kolekcjach większości polskich muzeów oraz wielu instytucji zagranicznych (m.in. w USA, Szwajcaria, Niemcy, Włochy, Belgia). Urodziła się 1933 roku w Poznaniu, zmarła w 2013 roku w Krakowie. Ukończyła malarstwo na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Zbigniewa Pronaszki. Jako młoda artystka ulepszała swój warsztat w Paryżu i Nowym Jorku. Szczyt jej kariery przypadł na lata 60. i 70., kiedy to do perfekcji doprowadziła tworzenie dzieł „zawieszonych między sennym marzeniem o innych światach, a lekko perwersyjną erotyką”. Tworzyła pełne fantazji i magii obrazy, które w żaden sposób nie dawały się połączyć z otaczającą ją rzeczywistością PRL-u. Artystka malowała nieprzerwanie do 1985 roku, kiedy z niewyjaśnionych przyczyn porzuciła swój zawód i już nigdy do niego nie powróciła.

O DZIELE

O dziełach Güntner, mówi się, że są „po pierwsze, piękne, po drugie tajemnicze, po trzecie niepokojące”. Artystka w swojej twórczości starała się być jak najdalej od socrealizmu i bylejakości. Cel ten osiągała poprzez tworzenie doskonałych warsztatowo fantazji, łączących w sobie formalne piękno renesansowych postaci i krajobrazów z onirycznym nastrojem. W obrazie „Maturzyści” odnajdujemy cechy charakterystyczne dla artystki tj. piękne, młode i nieśmiertelne ciała, liryczny nastrój oraz specyficzne wrażenie dystansu między przedstawionymi postaciami. To wszystko na tle wczesnorenesansowego sztafażu symbolizującego naturę oraz serii wzorów matematycznych nawiązujących do nauki.

CYTAT

„Cóż wy mężczyźni, widzicie w tym pociągającego? Czy naga kobieta jest ciekawsza od jakiegokolwiek innego obiektu, widzianego w nagiej i surowej postaci – jabłka na przykład?” D. Potocka do E. Delacroix

CZAS

20,87 s.

MAPA CIEPLNA

Podczas oglądania obrazu „Maturzyści” odbiorcy skupiali się głównie na twarzach przedstawionych postaci. W drugiej kolejności patrzono na równania matematyczne znajdujące się po lewej stronie płótna. Trzecią kategorią obiektów, na których skupiano wzrok są fragmenty ciał przedstawionej kobiety w tym palce lewej dłoni, pierś i okolice łona. Pojedyncze fiksacje skupiają się także na książkach i globusie.

KIERUNKI SPOJRZEŃ

Siatka kierunków spojrzeń wydaje się nie pokrywać z osią kompozycyjną, jaką dałoby się wyznaczyć w tym dziele. Widzimy szeroki parapet, który daje nam wrażenia płytkiej trójwymiarowości. Za nim znajdują się równoważąca się para maturzystów. Za nimi kompozycję wieńczy tło podzielone na dwie części. Zmiany kierunku spojrzeń są najczęstsze we fragmentach twarzy i równań.

DETALE

Twarze pary maturzystów są idealne w swoich proporcjach i stypizowane. Wydają się przedstawiać pozbawione uczuć, uniwersalne fizjonomiczne typy młodych ludzi. Podobny charakter mają dłonie zarówno mężczyzny jak i kobiety, są smukłe i delikatne. Uwagę przyciągają także trudne do zdefiniowania wzory matematyczne umieszczone na ciemnej, przypominającej tablicę powierzchni. Poniżej tej strefy znajduje się pejzaż stylizowany na wczesnorenesansowe przedstawienie pełne ruchu i niewielkich postaci. Na tle całości wyraźnie odróżniają się atrybuty nauki i „osiągnięcia” dorosłości tj. globus i książki.

Wyślij link mailem
PDF
DRUKUJ
POWRÓT
WYPOWIEDZ
SIĘ