logo_top.png
Stanisław Borysowski - Grafika K. B.
12.07.2017
grafika

Stanisław Borysowski - Grafika K. B.

1971, papier, technika mieszana, 92x102

O AUTORZE

Stanisław Borysowski urodził się 1902 roku we Lwowie. Zmarł w 1988 roku w Toruniu. Był cenionym malarzem, grafikiem i pedagogiem. W 1933 roku ukończył studia na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1949 został profesorem malarstwa na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W swojej długiej karierze podlegał najróżniejszym fascynacjom. Zaczynał do pejzaży i martwych natur w duchu impresjonizmu, jednak podobno dopiero pod wpływem poznanego w Paryżu (1934-35) Pankiewicza „zwrócił uwagę na kolor”. Barwa stała się centralnym problemem w sztuce malarza. Okres do wybuchu wojny był dla niego bardzo owocny. Po 1945 roku charakter jego prac nieco się zmienił. Kojarzony był z koloryzmem, fowizmem i postimpresjonizmem. We wczesnych latach 50-tych malarz stworzył kilka obrazów zgodnych z duchem realnego socjalizmu. W 1955 roku nastąpił zwrot w jego twórczości w stronę abstrakcji i geometryzacji.

O DZIELE

„Grafika K. B.” to praca zrealizowana w tzw. technice mieszanej. Polegała ona na naklejaniu na blejtram fragmentów kolorowego papieru z przyczepionymi do nich „różnoforemnymi elementami”. Prace z lat 70-tych charakteryzują się fantazyjnym zestawieniem barw z mocno zredukowanymi elementami figuratywnymi. Omawiana grafika jest w gruncie rzeczy kolażem składającym się z nałożonych na siebie małych elementów. W dziele dobrze widać świetne wyczucie formy i koloru przez Borysowskiego. Poszczególne elementy jego kompozycji wydają się uzupełniać zarówno w sferze barwy jak i kształtu.

CYTAT

„Rzeczy nowe można odkrywać tylko dotąd, dokąd ma się w sobie twórczy niepokój”. S. Borysowski

CZAS

16, 83 s.

MAPA CIEPLNA

Badani najczęściej skupiali wzrok na czarnym, silnie zredukowanym i jednocześnie delikatnym obiekcie znajdującym się niemal w centrum obrazu. Reszta powierzchni dzieła pozostawała niemal niezauważona.

KIERUNKI SPOJRZEŃ

Siatka kierunków spojrzeń skupiała się głównie w obrębie tej części obrazu, która prezentuje ciemny abstrakcyjny i może nieco organiczny kształt. Większość zmian kierunków spojrzeń przyporządkowana była właśnie temu elementowi. Obszar ten był również miejscem na które patrzono najdłużej.

DETALE

Przedstawiony poniżej detal nie daje się łatwo interpretować, być może właśnie dlatego przyciągnął tak wiele spojrzeń na dłuższy czas. Artyście udało się tak spreparować dzieło aby ten delikatny, fantazyjny, a nade wszystko abstrakcyjny kształt przyciągał większość uwagi jako trudna do rozwiązania zagadka.

Wyślij link mailem
PDF
DRUKUJ
POWRÓT
WYPOWIEDZ
SIĘ